ทุกครั้งที่กลับไป
บรรยากาศแถวนั้นไม่เคยทำให้ฉันเบื่อเลยแม้แต่น้อย
การเดินทางเริ่มต้นที่สถานีรถไฟฟ้าปลายทางสายสีลม: สถานีสะพานตากสิน
ฉันเดินลงจากสถานีด้วยความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ออกไป “ท่องเที่ยว”
เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยประถม วันนี้เราตั้งใจหลีกหนีจากสถานที่พบปะเดิมเดิม
…ห้างสรรพสินค้าไม่ใช่สถานที่ที่พวกเราพิศมัยเท่าใดนัก
เรือด่วนล่องไปตามลำน้ำเจ้าพระยา
ตลอดช่วงชีวิต 20 ปีที่ผ่านมา ทำให้ฉันพบข้อสรุปอย่างหนึ่ง…
การเดินทางจะสนุกได้อย่างไรถ้าไม่หลงทาง!
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันตั้งใจเดินเรื่อยเปื่อยไม่คิดอะไรทุกครั้งที่มาเหยียบที่นี่
พวกเราเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ราวกับอยู่ในเรื่อง Alice In Wonderland
กดชัตเตอร์ ก้าวเดิน หยุด กดชัตเตอร์ เสียงหัวเราะ พูดคุย เดินทอดน่อง
ช่วงเวลานั้นเองที่ฉันรู้สึกได้ถึง “ความมีชีวิต”
ท่ามหาราช ถนนหน้าพระลาน วัดพระแก้ว พระบรมมหาราชวัง
ถนนราชดำเนิน สนามหลวง วัดสุทัศน์ เสาชิงช้า กระทรวงกลาโหม
ม.ศิลปากร ท่าพระจันทร์ ตลาดวังหลัง
ฉันรักที่นี่
เสน่ห์เกินบรรยาย
ความมีชีวิตชีวา
ความไม่เสแสร้ง ไม่ปรุงแต่ง
แก่นแท้ สิ่งที่มีอยู่ สิ่งที่เป็นไป
ฉันเกลียดการเดินห้าง
