กุมภาพันธ์ 27, 2008...10:28 am

Scenery

ข้ามไปยังความคิดเห็น
ถ้าเป็นไปได้ ถ้ามีเวลา
ทุกเช้าจะมานั่งที่ริมหน้าต่างหน้าบ้าน
แล้วมองออกไป
  
มื้อเช้าเบาเบากับทิวทัศน์สีเขียว
ค่อนข้างดีเลยทีเดียวสำหรับการเริ่มต้นวันใหม่
  
แม้จะมีตึกสูง 10 ชั้นมาบดบังวิวมุมกว้างทางขวามือ
แต่ที่มุมมุมหนึ่งฝั่งซ้ายมือ
จะพบกลุ่มต้นไม้ใหญ่เขียวครึ้มกำลังไหวเต้น
  
กระพริบ
  
กระพริบ
  
ใบไม้แต่ละใบค่อยค่อยสะบัดไปมาตามจังหวะการปะทะของคลื่นลม
ใบที่อยู่ด้านนอกจะขยับตัวได้มากกว่าใบที่อยู่ด้านใน
ผลที่ได้เป็นการพลิกหน้าพลิกหลังไปมาของเหล่าใบไม้น้อย
  
นึกถึงทรูคาเฟ่ที่พารากอน
กับฉากลายจุดสีแดงขนาดใหญ่ที่เปลี่ยนหน้าตาไปตลอดเวลา
  
มองดูแล้วก็เพลินดี
กับสิ่งที่ธรรมชาติให้กับเรา
  
อาจเป็นเพราะเหตุนี้
อาจเป็นเพราะหลายปัจจัย
สเปซแห่งความผ่อนคลาย
บรรยากาศแห่งการจรรโลงใจ
มันมีอะไรบางอย่างที่ชวนให้ฉันหลงไหล
และแทรกใส่มันในงานออกแบบทุกทุกชิ้น
  
ฉันเชื่อว่าคนเราต้องการการพักผ่อนที่ลึกลงไปถึงขั้นจิตใจทุกทุกวัน
ความเรียบง่ายที่นุ่มนวลและอบอุ่น
อะไรบางอย่างที่สบายสบาย
  
  
ดั่งทิวทัศน์ยามเช้า

1 ความเห็น

Filed under Uncategorized

1 ความเห็น

  • Benia
    กุมภาพันธ์ 28, 2008 ที่ 1:27 pm

    ปุ๊กกี้เคยได้ยินเรื่องเหรียญสองด้านไหม ความจริงที่ว่าเราจะแยกได้ว่าสิ่งนี้คือหัวก็ต่อเมื่อมีก้อยให้เห็นเท่านั้น ก็เหมือนกับความงาม เรา appreciate มันเยอะขึ้นจมเลยตั้งแต่เข้าคณะนี้มา เพราะในช่วงเวลาที่งานมันเยอะจมหัวหู ก็มีแต่ความเงียบในโมงยามงามสงัดภายนอกเท่านั้นที่เรามองข้ามมันไปอย่างน่าเสียดาย เพราะงั้นช่วงเวลาว่างๆ ที่สามารถมองออกไปข้างนอกได้ เป็น Moment of treasure เลยล่ะ

    ว่าแต่ลองนึกภาพดูสิว่า การเปลี่ยนพลิกของใบไม้แบบแถบ TrueMove ที่ Paragon น่ะ ถ้ามันเปิดตัวขึ้นอย่างเร็วเหมือนการระเบิดของซิมโฟนีล่ะก็ ภาพที่แถบสีหมุนตามๆกันมาเป็นแถบๆ คงตื่นตาตื่นใจไปอีกแบบ

    ว่าแต่ชิวน่าดูเลยเนาะนั่งมองใบไม้ ทางนี้งานยังรู้สึกค้างๆคาๆไงก็ไม่รู้ เสร็จก็ไม่เสร็จ นี่ก็พยายามทำไปทีละเรื่อง T-T


ใส่ความเห็น